24 września 1996 r. św. Matka Teresa z Kalkuty napisała do Polaków: „Tym, co najbardziej niszczy pokój we współczesnym świecie, jest aborcja, ponieważ jeżeli matka może zabić swoje własne dziecko, co może powstrzymać Ciebie i mnie od zabijania się nawzajem?”. 25 marca Kościół obchodził uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Tego dnia tradycyjnie podejmuje się Duchową Adopcję Dziecka Poczętego.
Duchowa adopcja to dobrowolne zobowiązanie się do codziennej modlitwy w intencji dziecka, którego imię zna tylko Bóg. Osoba podejmująca się adopcji dziecka przyrzeka, że przez dziewięć miesięcy – symboliczny czas trwania ciąży – będzie otaczała je modlitwą, prosząc o ocalenie jego życia oraz o szczęśliwe narodziny i dobre życie po przyjściu na świat.
Jak co roku w naszym kościele również mogliśmy podjąć się tej jakże cennej inicjatywy. W tym samym czasie przeżywaliśmy parafialne rekolekcje, podczas których usłyszeliśmy piękne i wzruszające świadectwo Ojca Patryka i jego historię związaną z walką o bezbronne życie.
Wspólnie z mężem staramy się, aby w miarę możliwości podejmować się dzieła duchowej adopcji. Modlitwa, a w szczególności modlitwa różańcowa, to potężna broń do walki ze złem. Podjęcie się jej uczy nas odpowiedzialności za los drugiego człowieka, ofiarności, wyprasza łaski i błogosławieństwo Boże oraz staje się dziękczynieniem za własne życie. Do takiej formy modlitwy kilka lat temu zachęciły nas liczne świadectwa oraz film „Nieplanowane”, który wszedł do polskich kin w 2019 roku.
Duchowa adopcja jest formą odpowiedzialności za los naszych rodzin, Polski i świata. Niech słowa św. Jana Pawła II „Naród, który zabija własne dzieci, jest narodem bez przyszłości” będą dla nas wielkim zobowiązaniem.
Basia i Adam